replika saat ve insan mazisi bilgiler

replika saat ve insan mazisi bilgiler 

sizlere bugün replika saat dediki CUry’yi tedirgin etmeye yetmişti. Clary steii bırakmıştı. Otuz mette ötesinde, pislik dolu karın üstünde duruyor, davetkâr bir fckildc parlıyordu. “Oyalanmayı bırak.”
“Bana zarar veremezsin,” dedi Clary. “Sebastian emir verdi.” “Seni öldürmememiz için emir verdi,” dedi Amatis, onu onay-laıarak. “Sana zarar vermememizle ilgili bir şey demedi. Tüm parmakların kesilmiş bir hâlde seni ona teslim etmekten muduluk duyarım kızım. Bunu yapmayacağımı düşünme sakın.”

Clary ona ters ters baktıktan sonra arkasını döndü ve Amatis’in kendisini savaşın bulunduğu yöne doğru sürmesine İlin verdi. Gözleri karanlık avcıların üstünde geziyor, bu kan (»ölünün arasında tanıdık, sarışın birini arıyordu. .Amatis’in krndisini Sebastian’ın ayaklarına atıp da dövüşebilecek ya da kaçabilecek şansı tamamen kaybedene kadar ne kadar vakti olduğunu bilmesi gerekiyordu. Amatis Heosphoros’u da almıştı abii. Morgenstern kılıcı şimdi bu yaşlıca kadının kalçasında sallanıyor, sırtının üstündeki yıldızlar loş ışıkta göz kırpıyordu. “Eminim nerede olduğunu bile bilmiyorsundur,” dedi Clary.
Amatis onu tekrar dürttü. Clary öne doğru atıldı, neredeyse karanlık Gölge Avcıları’ndan birinin cesedine takılıp düşüecekrt. Zemin kar, pislik ve kandan oluşan mide bulandırıcı bir kütleye dönüşmüştü. “Ben Scbastian’ın üsteğmeniyim, nerede olduğunu her zaman bilirim. İşte bu yüzden seni yanına görürmem konusunda bana güvendi.”
‘Sana güvenmiyor. Seni umursamıyor bile. Bak.” Küçük bir i»yuın tepesine varmışlardı. Clary yavaşlayıp durdu vc kolu-»u uzatarak savaş alanını gösterdi. “Kaçınız ölmüş baksana.
Clary, Amatis’i göz ucuyla görebiliyordu. Ağarmış kahvettı^ saçları soğuk havada dalgalanıyordu. Gözlerinde sen bit vardı. “Clavc’in yenilenemeyeceğini mi sanıyorsun? Bak_Oı> bak.” Clary’yi parmağıyla dürttü. Clary gönülsüzce yere baktı. Sebastian’ın ordusunun iki yarısı birbirine yaklaşn^ ] ortalarındaki Nefılimler’in etrafını kuşatıyorlardı. Nefılimlcu pek çoğu büyük bir ustalık ve hırçınlıkla savaşıyordu.Tuhji\n şekilde onları savaşta izlemek hoştu. Serafım bıçaklatın karanlık gökyüzünde değişik desenler bırakıyordu. Tahıl» ölüme mahkûm oldukları gerçeğini değiştirmiyordu, “lin dışında ve kardinaller meclisinin yakında olmadığı bit yoiı saldırı olduğu zaman hep yaptıkları şeyi yaptılar. Gatd'aA gelen her kimse onları gönderdiler. Bu savaşçılardan bir Vıstt. hayatlarında hiç gerçek bir savaş görmemişti. Kimileri ıstıj» savaş görmüştü. Hiçbirisi oğulları, sevgilileri, atkadışb parahatat \cnn\n yüzünü taşıyan bir düşmanı öldütmcytlı değildi.” Bu son sözü öfkeyle söylemişti. “Clave, Sebasıla! birliklerini anlamıyor ve buna fırsatları kalmadan öleccl “Nereden geldiler?” diye sordu Clary. “Karanlık avcAaı sadece yirmi tane olduğunu söyledi ve Sebastlanmdij saklamasının imkânı yoktu. Nasıl—”
aaMKB jddİMr* BeşMu çevirip öArdr mMUMira bak» Hu. luMoracT ânnrmi aldı. Sonra ıçicrındrn bıriat tm aon tııw ılık mı. EvtiJik dani|[alarımı ıkıırr bdi :taor boMB joundan ağladım Onlarda yürek yok. fğtmmm wm Wwıt Biraderler için de aynıtı gcçrrk gr^ nazik odo|unıı düşünürsün çonkü lyidırirt. amm ■kını de$mât dc||tldır ve erdennden daha acımnaıata
MŞAO iMpodsiırTS.'’ dedi Oary. Ancak mm pn» Andnp donıuf btnne öafMs irade denen I di<*^ «V^aModın» ki?
etti. KaJabaJığın ortasında bir şey suyu yarıp geçen birge^^ yol açıyor, ardında karmaşayı bırakıyordu. Siyahlara bûrufl^^ ince, sarı saçlı bir Gölge Avcısı öyle hızlı hareket ediyor^j^ ormandaki bir yangının bir tepeden diğerine sıçrayarakL. tutuşturduğunu izliyordunuz sanki.
Bu durumda orman Sebastian’ın ordusuydu ve karanlık j,. 1ar teker teker düşüyordu. Öyle hızlı düşüyorlardı ki silalıJan. kaldıracak zaman bir yana onları tutacak fırsatı bile bı4ıı yorlardı. Onlar düşerken diğerleri de şaşkın ve kararsızupf çekiliyordu. Böylece Clary boşaltılan savaş alanını ve bıınii ortasında kimin durduğunu görebildi.
Her şeye rağmen gülümsedi. “J^ce.”
Amatis şaşkınlık içinde yutkundu. Anlık bir dalgınlıİ! bu, fakat Clary’nin ileri atılıp bacağını Jace’in öğrettiği de Amatis’in bileğine dolaması ayaklarını yerden kesmesi yetmişti. Amatis yere düştü. Kılıcı elinden fırlayarak donmı toprak üstünde sıçradı. Amatis ayağa kalkmak için bükülmûfi ki Clary onu sımsıkı tuttu -incelikle değil, etkili bir şekilde * kara doğru fırlattı. Amatis ona yumruk atıp Clary’nin bış nı geriye savurdu. Ancak Clary’nin eli kadının kemerindoA Heosphoros’u oradan alıp jilet gibi keskin ucunu Amatis» boğazına bastırdı
H*rjk beni'" ıliyc bakırdı Iv.ıltcllc bjlıjsına.replika saat "\KifiV. j^uiryımr INis kuleleri Gaıxl a gitme s->grısıy’l.ı kırmızı vf «riya ılnnü-Aleı'le birlikte güçlükle ilerleyerek takımlarını ve »ılahla-.1»! almaya gitmiş, hı/la tepeyi tırmanmışlardı. Uabelle’in kalbi fim güm atıyordu. \'orgunluktan de^il, heyetandan. Alec her smunki gibi sert ve becerikliydi. Isabclle kırbacı sırtında his-«Jmtrdu. Belki de gerçekten savaşacakları o an gelip çatmıştı. Sdd de bu .sefer Sebastian’la savaş alanında tekrar karşılaşacak-bwbu sefer onu öldürecekti.
Kardeşi için. Max için.
Mtcvcisabelle, Gatd avlusunda insanların canhıraş bir şekilde bkjncsine, Nefılimler’in portaldan girdikleri hıza hazırlıksız liıianmışlardı. Isabelle kalabalığın arasında kardeşini kaybet-■f. portala doğru itilmişti. Tam içeri girecekken Jace ve Clary’yi aadı görmüş ve hızım arttırmıştı. Derken birdenbire kalabalığın saedan iki el çıkmış ve onu omuzlarından yakalamıştı.
bbasıydı. Isabelle ona tekmeler savurmuş ve bağırarak Alec’i altmıştı, fakat Jace ve Clary çoktan portalın girdabına kapılıp paiHftL Isabelle söylenerek karşı koymuştu. Fakat babası uzun «nfMİıydı. Yıllardır eğitim aldığı için de onu alt etmişti. P«tal son bir kez dönerek kapanıp cephaneliğin boş duva-gözden kaybolunca onu bıraktı. Avluda kalan diğer Hıftmlcr sustu, talimatları bekliyorlardı, jia IVnhallovs yete-lİRUkişinin manastıra gitriğini, diğerlerinin t.tkviyeye ilıiiyaı, ihtimaline karşı (iard’ın içinde beklemeleri gerekliğini tşwdu. Avluda durup üşümenin anlamı yoktu. Herkesin ne çok savaşmak islediğini anlıyoidu, fakaı manasıııa bol
miktarda savaşçı göndermişlerdi ve Alicante’nin hâlâko^ için güce ihtiyacı vardı.
“Gördün mü.^” dedi Robert Lightwood, öfkeyle kızma işaret ederek. Isabelle ona bakmak için döndü. Onupcnçeltj^ yerlerde hâlâ kanayan sıyrıklar olduğunu gördüğünescvinıni|^ “Sana burada ihtiyacımız var, Isabelle-”
“Kapa çeneni,” diye tısladı Isabelle dişlerinin arasında “Kapa çeneni, seni yalancı piç.”
Babasının yüzü şaşkınlıktan donakaldı. Isabelle, insanındit veynlerine bir yere kadar bağırmasının fâni kültürde beldendr bir şey olduğunu Simon ve Claryden öğrenmişti. FakatGölp Avcıları, büyüklere saygı duyulması ve kişinin duygulanın kon rol etmesi gerektiğine inanırdı.
Ne var ki Isabelle’in içinden duygularını kontrol etmekfd miyordu. En azından o an için.
“Isabelle—” Bu Alec’ti. Patinaj yaparak yanına geldi. Etniti kalabalık azalıyordu. Isabelle, Nefilimler’in çoğunun çob Gard’a girdiğinin farkındaydı. Orada kalanlar garip bir fddli uzaklara bakıyordu. Gölge Avcıları’nda başkalarının ailebvp larına kimseler karışmazdı. “Isabelle, hadi eve dönelim.” Aiec elini tutmak için uzandı, fakat Isabelle öfkeli bir hur ketle kendini çekiverdi. Kardeşini seviyordu, ancak şu analadr onu hiç bu kadar yumruklamak istememişti. “Hayır,"döt “Jacc ve CIsLry içeri girdi, biz de onlarla gitmeliydik.” Robert Lightwood bitkin görünüyordu. “Onların da mesi gerekiyordu,” dedi. “Bunu kesin emirlere karşı yapf**' Senin pcflerinden gitmen anlamına gelmiyor bu.”

-replika saat yazdı.