replika saat ve insan mazisi bilgileri

replika saat ve insan mazisi bilgileri 

sizlere için bugün saat dediki Ardından babasına çıluştı. “Bildiklerimi bilmemiş maktan bıktım artık. Annemi aldattığım biliyomm’ artık ağılından çıkan kelimelere engel olamıyordu. Bit^ akıp gidiyorlardı. Marv'se’in bembeyaz, kesti^ni ve Alccin^ çıkmak için ağzını açtığını gördü. Robert ondan yvuruuk^ benziyordu. “Max doğmadan önce. Biliyorum. Bana ölümcül Savaş'ta ölen bir kadınla. Ve sen de gideccVuin.k^ mizi bırakıp gidecektin, kalmanın tek nedeni Matindoç»^ siydi. Ve eminim öldüğüne memnun olmuşsundur çünkim^ yanımızda kalmana gerek yok.”
“Isabelle—" diye söze girdi Alec dehşet içinde.

Robert, Maıy^’e döndü. “Ona söyUdin ha? Melekletjifc Maryse, ne zaman?”
“Yani söyledikleri doğru mu demek istiyorsun? Mecum tiksintiyle titriyordu.
Robert ona döndü. “AAexander, lütfen—”
Fakat Alec arkasını dönmüştü bile. Avluda neredeysek Nefilim kalmamıştı.
Isabcllc, Jia’ nın uzakta, cephanelik girişinin yanındad\ı^ ğunu görebiliyordu. Son kalanların da içeri girmesiniİKÖff du. Alcc’in Jia’ya doğru gittiğini gördü ve onunla tınışöç duydu.
Isabellc’in annesiyle babası dünyaları başlarına yıkdra^ ona bakıyordu. Isabelle daha önce ailesinin dünyasım^ yıkabileceğini hiç düşünmemişti. Babasının engmtöîC içinde mahvolmuş bir hâlde dikilmesini değil, onakf beklemişti. Sonunda babası boğazını temizledi.
)ıce daha önce de pek çok kez savaşmıştı. Savaş geldiği zaman a^aidaiğunu bdmli. Etrafındaki dünya bir fısıltıya dönüşür, «apoğı ket haalc hassas ve kesin olurdu. Zihninin bir euu aH.aaşn vcafkiaıncia bıraktığı kokuyu şeffaf bir buz duvanıun abam kebüiaJL
OfM bu bac değil, ateşti. Damarlarında dolaşan yangMk tm^tüddeycak hareketlerini hızlandırıyor, böylece kernİMM iqşwa*«ışgibifcwıediyr»rdu. Karanlık (îölgc Avusı’nın beş'U «rfHtİNrdi^Min, kroduine doğru uçan kırmmUra büt^ ■işbMMn )-fwr>ı doğru leknmledi. KniImi sendfledı vr «■onaiın ıka^ ayırdı Kanları karlar f)*ıtine yağısrrdr
kandan uydaıklaıorlı ve lurlu deoıiı kokımmu aUMı **■4 Wıki »<4dıığu hava kanla linlnııışM)
“Sahiden Andrev/, böyle görünmene gerek yok. Satn\^ 1 şey yapmayacağım,” dedi jace’Vn arkasından bir ses. Seti, ve tanıdıktı. Ve kızgın bir dokunuş. “TTabii yoldan çcIûİirc^;
Kahverengi saçlı Gölge Avcısı aceleyle jace’ten uTaklaştı^». ne göreceğini bilerek arkasını döndü.
Sebastian arkasında dikiliyordu. Görünen o ki bitdcT\W. oraya gelivermişti. Gerçi bu Jace’i şaşırtmamıştı. Sebasüınn Valentinehn istediği zaman görünüp kaybolmasına iıiuvm yüzüğüne hâlâ sahip olduğunu biliyordu. Üstünde kırmmoltK 1 vardı, her yanı yaldızlı mühürlerle işlemişti. Koruma, sa^trsut ■ iyi şans mühürleri. Kadim Kitap mühürleriyle bunlar, selcftcm: taşıyamadığı türden mühürlerdi. Kırmızı zaten solukolanıcm daha da solgun gösteriyordu. Gülüşü yüzünde beyaıbbk^' andırırken bakışlarıyla Jace’i baştan ayağa süzüyordu. “Jace’im,”
SeiMidan hâli gülümsüyordu. “Senin yerinde olsaydım.” M. ‘denemezdim.”
toluldamnca nefesi beyaz bir tüy gibi buharlaştı. .Vni trâmMua iım verme diye bağırıyordu beyni, l-akat işin lanet haı, lebastian'ı ranımasıydı. Srbastian'ın idöl vıi)Hiğıru Mwuı ■şBsJk kadar ryi tanryr/rdu. .Sebastian blöf yapııvaktan n« ttet ıhıâ ^^Künkığiı ele getirmek vr bunu bilmek isu nü, *N»>k n diye homurrlandı jaır sıktığı •llşlermin «rasıml^^ *|fr/kardeşrmdedi ^^ebasıian “daiir yi pmıal vaiHuiU"** m0tn4ffdin' Mırbiriol/deıı eynlman*^ |irk aİMİİKâ Iva^m ^^raz w/«kra fe£/nenln imden bin ı•^ı■*l*^dan ın*'‘hı m zarar refirsen boğarı fcesilh "
Arkasındaki Netilimicr mırıUl.ınıyordu, fakat Iaceonla;ı^ Icyemiyordu. Clary’nin ismi damarlarındaki kanı vc bir zamanlar onu Sebastian’a bağlayan Liliıh’in mührufc^ bulunduğu yeri yakıyordu. Düşmanı tanımanın iyi % söylenirdi, fakat düşmanınızın zayıflığının sizin de zayıfljja’. olduğunu bilmek ne işinize yarayacaktı ki?..
Jace kılıçlarını indirirken kalabalığım mırıltısı yüludea bağırışlara dönüştü. Sebastian öyle hızlı hareket ettiki^ sadece hızla dönüp bileğine vurduğunu gördü. Kılıç uyuşan elinden düştü ve Jace kendini arkaya doğru artı. Ancak Sebaas daha hızlıydı. Morgenstern kılıcını çekip Jace’e saldırdı. bu darbeden tüm bedenini bir yana bükerek kurtuldu. Kılıu ucu kaburgasında derin bir yara açmıştı.
Artık takımının üstündeki kanların bir kısmı kendisincaia
Sebastian bir kez daha saldırırken eğildi ve kılıç vızıldavaa başının üstünden geçti. Sebastian’ın küfrettiğini duydu vc kod kılıcını salladı. İkisinin kılıcı çınlayan metal sesiyle bithitıac çarptı ve Sebastian sırıttı. “Kazanamayacaksın,” dedi. “Senda daha iyiyim ve her zaman öyleydim. Dünyadaki en iyi savışc bile olabilirim.”
“Aynı zamanda alçakgönüllüsün de,” dedi Jace vc kıliçir. kulak tırmalayıcı bir sesle birbirine sürterek ayrıldı, jacemena dışına çıkacak kadar geriye çekildi.
“Vc Clary yüzünden bana gerçek anlamda zarar vereme sin,” diye sürdürdü sözlerini Sebastian acımasızca. “Tıpkı «ni» yüzünden Clary’nin bana zarar veremeyeceği gibi. Hcpamsiım İkiniz de fedakârlık yapmak istemiyorsunuz.” YanlamaMiuNf
j^rbcylc Jacc’c saJdırdı. Jace bunu savuşturdu fakat Scbastian’ın dirbcsinin gücü koluna bir şok yaratmıştı, “insan da iyiliğe olan tüm o takıntınızla, içinizden birinin daha büyük bir dava için Jiğcrindcn vazgeçeceğini zanneder. Ama hayır. Aşk temelinde bencilce bir şeydir. Ve ikiniz de bencilsiniz.”
“İkimizi de tanımıyorsun,” dedi Jace soluklanarak. Şimdi güçlükle nefes alıyor ve dövüşün savunma kısmında olduğunu biliyordu. Saldırmaktan ziyade Sebastian savuşturmaya çalışıyordu. Kolundaki güç mührü yanıyor, son kalan kuvveti alevlendiriyordu. Bu kötüydü işte.
“Kız kardeşimi tanırım,” dedi Sebastian. “Şimdi değil ama vakın zamanda birini tanıyabileceğin /ler şekilde onu tanıyacağım." Yine, vahşice, gülümsedi. Çok uzun zaman önce, Gard’ın dışında bir yaz günü şunları söylediği zamankiyle aynı bakış vardı yüzünde: Ya da belki kız kardeşini öptüğüm için bana Inzpmtn. Beni istediği için.
Jace’in midesi bulanmaya başlamıştı. Midesi bulanıyordu ve içinde bir öfke yükseliyordu. Bir an için kılıç oyununun kurallarını, kılıcı gücünü eşit derecede dağıtarak tutması gerektiğini, dengeyi, duyarlığı unuttu. Sadece nefret vardı. Sebastian saldırı alanından çıkıp Jace’in bacağını tekmelerken gülümsemesi iyice yüzüne yayıldı. Jace’in bacakları yerden kesildi.
Sert bir şekilde yere düştü. Sırtı buz kaplı toprağa çarpınla nefesi kesildi. Kılıcı görmeden sesini duydu. Morgenstern Wı bir saniye önce bulunduğu yere inerken yana yuvarlandı, siyah ve
Hrt birinin dinde yapılmıy l<lı kıl»^ vardı ve yefr
vöndmı>ti. Susmx>rlanlı. anızları acıması? Imer çizgi hilindeydı .\ralannda Jace'in daha önce elinde ahşap asasıyla ovada sava şırken gördüğü sessiz birader vardı.
'Altı yüz yıldır manastırımızı terk etmedik,” dedi kız kardeşlerden biri. Saçları siyah halatlar gibi beline inen, uzun boylu bir kadındı bu. Gözleri alev alev yanıyordu. Karanlıku ikiz ocakları ındınvorlardı. “Ancak cennet ateşi bizi çağırdı ve geldik. Jace Lightwood’dan uzaklaş, Valentine’ın oğlu. Ona bir daha zarar verirsen seni yok ederiz.”
'Ne Jace Lighrvvood ne de damarlarındaki ateş sizi kurt-racaknr Cleophas,” dedi Sebastian. Kılıcı hâlâ elindeydi. Sesi sakindi. “Nefilimler’in bir kurtarıcısı yok.”
‘Cennet ateşinden korkmayı bilmiyordun. Anık biliyorsun,” dedi Cleophas. “Artık geri çekilme vakti geldi evlat.”
-Morgenstern kılıcının ucu Jace’e doğru alçaldı, alçaldı ve Sebastian bir çığlıkla öne atıldı. Kılıç vızıldayarak jace’i ıskaladı ve toprağa saplandı.
Toprak ölümcül bir yara almış gibi uğulduyordu sanki. Bir lartmttyla toprak yarıldı ve Morgenstern kılıcının uvundan açıU naya başladı, jace’in görüşü gitlip geliyor, bilinvi yarasından çıkan ateş gibi bedeninden çıkıyordu. Yine de görlcri karar-nu«na karşın Scbastian'ın yüzüıuleki o muzaftcı bakışı gm\lü. Toprak birdenbire korkunç bir Iriikülmcylc ymılukcn kahkaha* brauruya başiatlığını işitti. Yanlarında kocaman, karanlık bir <alak açılmıştı, Scbısıian bunun İçine atlayıp gooU n kayUddu.
I Güçlükle neh» alan Claty kılıcın ucunu Amatis’in çenesine dıvadı. “Neler \-apabileceğime dair hiçbir fikrin yok.”
“Bana bak.” Amatis’in gözleri parıldadı. “Bana bak ve ne gördü^nü söde.”
Clarv ne göreceğini bilerek baktı. Amatis tam olarak erkek bıdeşi gibi görünmüyordu, lakat aynı çene kartına, aynı güven vnrn matı gözlere ve griye çalan aynı kahverengi saçlara sahipti.
‘Acı bana," dedi Amatis. Clary’nin darbesini engellemek ıstCTgibi ellerini kaldırdı. “Bana merhamet gösterecek misin?” Merhamet. Amatis açık bir zevkle ona bakmasına karşın, Clarv hiç kımıldamadan dikiliyordu. İyilik nezaket değildir ve erdemden daha zalim bir şey yoktur. Amatis’in boğazını kesmesi gerektiğini biliyordu, hatta bunu istiyordu. Fakat Luke’a kız kardeşini öldürdüğünü nasıl söyleyecekti? Kız kardeşi yerde mmış, ondan merhamet dilenirken onu öldürdüğünü?
Clarv' elinin bedeninden ayrılmış gibi titrediğini hissetti. Etrafındaki savaş sesleri azalmıştı: bağırışlarla mırıltılar duyabiliyor fakat olanları görmek için başını çevirmeye cesaret edemiyordu. Tüm dikkati Amatis’te, Hcosphoros’un kabzası üstündeki kavrayışında. Clary’nin kılıcının derisini deldiği yerde, Amatis’in çenesinden süzülen kandaydı-Yer yerinden oynadı. Clary’nin çizmeleri karda kaydı ve bir kenara savruldu. Kendi kılıcıyla kendini kesmemeyi güçbela başararak yuvarlandı. Düşüşü nefesini kesmişti, fakat yer sarsılırken Hcosphoros’u kavrayıp geriye doğru ilerledi. Deprem,
diye düfûndü çılgın gibi. Boş eliyle bir taşa tutundu. da Amaris dizleri üstüne kalkmış, yırtıcı bir guluşkctı^ bakıyordu.
Her yerden çığUklarla korkunç bir \arilma sesi işıtün^ Clary dehşet içinde bakarken yer ikiye ayrıldı ve toprakudp bir çatlak açıldı. Clary bundan kaçmak için mücadeiocu ken taşlar, pislikler ve sivri buz parçaları boşluğa düşuymı Çabucak genişleyen sarp çatlak gölgeleri azalan sivri kenarlın^ geniş bir uçuruma dönüştü.
Yer artık sallanmıyordu. Clary, Amatis’in kahkaha attığ# duydu. Başını kaldırınca kendisinden büyük olan bu kadına ayağa kalktığını ve Clary’ye alay edercesine sırıttığını gördü “Kardeşime sevgilerimi gönder,” diye seslendi Amatisvcuçu-ruma atladı.
Clary ayağa fırladı. Kalbi güm güm çarparak uçurumun kenarına gitti. Tepesinden aşağıya baktı. Tek görebildiği bir kaç metrelik toprak ve ardından karanlıktı. Ve gölgeler, hırt ket eden gölgeler. Başını çevirince savaş alanının her tarafmdı karanlık avcıların uçuruma doğru koştuğunu ve içine atladı ğını gördü. Clary’ye olimpiyat yüzücülerini anımsatıyorlardı Kendilerinden emin ve kararlı, indikleri yeri biliyorlardı.
Kırmızıya bürünmüş düşmanları aceleyle yanlarından koşf çukura atlarken Nefilimler uçurumdan kaçmaya çalışıyonk CUry’nin bakışları onların üstünde gezindi. Endişeyle sivıi giymiş tek birini aranıyordu. Sarı saçlı bir başı.
Durdu. Orada, bulunduğu yerden biraz uzakta, uçummat hemen s^nda beyazlar giymiş bir grup kadın vardı. Demirli
Aralarındaki bocuktan yrrdr bir fif^ır pârebilıvar-i$. Bir une daha gözüne ilişti. Bu seferki (Mrfömen tuppCM tçındeydi, diğerinin üstüne eğilmiş-
Koşmaya başladı. Kılıfsız bir kılıçla kofmamast gerrktığtnı biliyordu fakat umurunda değildi. Kan ezerek ılerlivor, koşan karanlık avcıların yolundan hızla çekiliyor. Nefilımler'ın etra-bmlan dolanıyordu. Burada kar kandan sınlsıklam ve kaygandı Yinede koşmaya devam etti. Sonunda Demir Kız Kardeşler’in bulunduğu çemberi yardı ve Jace’in yanına ulaştı.
jacc yerde yatıyordu. Clary’nin göğsünden fırlayacakmış gibi hıuertıği kalbi gözlerinin açık olduğunu görünce yavaş yavaş duruldu. Fakat Jace çok solgundu, öyle hırıltılı nefes alıyordu kı (,'lary duyabiliyordu. Sessiz Biraderlerden biri yanında diz sokmüş, uzun ve suluk parmaklarıyla Jace’in omzundaki takımı jievşetiyordu.
‘Neler oluyor?” diye sordu Clary, çılgına dönmüş gibi etrafına bakarak. Demir Kız. Kardeşler’in bir düzinesi cansız ve sessiz bir şekilde ona baktı. Aina Demir Kız Kardeşler, yalnızca ona bıkanlardan ibaret değildi. Uçurumun diğer tarafında, karanlık ıvalar oraya atlarken kımıldamadan onları izliyorlardı. Tüyler ürperticiydi. “Ne oldu?”
“Sebastian,” dedi Jace sıktığı dişlerinin arasından. Clary. Sesnz Bıradcr’in karşısına, Jacc’in yanına çöktü. Jacc’in takımı çıkanlır-bı omzundaki derin yarayı gördü. “Olan Sebastian işte."
Vara ateş sızdırıyordu.

replika saat sundu.