bolu satılık daire ve mahşer bilgileri55

bolu satılık daire ve mahşer bilgileri55 sizlere bugün yine bolu satılık daire yazılarını yazdı ve bolu satılık daire diyorki Artık emirleri Barry Dorgan veriyordu. Yüzünde tiksinti dolub|,| deyle bir yerden diğerine geçiyor, hazırlıkları kontrol ediyordu.Dört arabayı kullanacak olan sürücüler yerlerine yerleşti ve lan çalıştırdı. Ralph bir an hareketsiz durduktan sonra kafesin içinejj, kan kelepçelerden birini aldı ve küçük delikten dışarı fırlattı. Kelep. Paul Burlson’ın kafasına isabet edince kalabalıktan gergin güliişn^ı, yükseldi.

“Hareketlerine dikkat etsen iyi olur ahbap,” dedi Dorgan. seni tutmaları için adam göndereceğim.”

“Bırak ne istiyorlarsa yapsınlar,” dedi Larry, Ralph’e. Dopi döndü. “Hey Barry. Sana bunu Santa Monica Polis Teşkilatfndanui rettiler?”

Kalabalıktan yine gülüşmeler yükseldi. “Polis şiddeti!” diyeteıi bir cesur yürek. Dorgan kıpkırmızı oldu ama bir şey söylemedi,Zinei Larry’nin kafesine getirdi. Larry zincirlere tükürdü ve yeterincetükiii olduğu için şaşırdı. Kalabalığın arka tarafından hafif bir tezahüraiyfe linçe Larry, belki hudur, belki başkaldıracaklardır, diye düşündü, Ama kalbi buna inanmıyordu. Yüzleri fazla solgun, fazlaınasb!sr inişti. Arka taraftan yükselen tezahüratların hiçbir anlamı yoktu.S»® birkaç öğrencinin şamata yapmasından farklı değildi. Buradaşüpte-^^ sedebiliyordu- ve hoşnutsuzluk vardı. Ama Flagg bunu bile renkk"*''’

başka noktasına sinsice kaçacak ve Yürüyen Adam gidişlerine göz yumacaktı. Çünkü yanında sadece Burlson ve Dorgan gibilerden oluşan çekirdek kadroyu tutmasının yeterli olacağını biliyordu. Kaçaklar daha sonra yakalanıp inançsızlıkları için cezalandırılabilirdi. Burada açık bir isyanın olmayacağı muhakkaktı.

Dorgan, Fare Adam ve üçüncü bir adam, bulunduğu kafese girdi. Fare Adam zincirlere lehimlenmiş kelepçeleri Larry’nin bileklerine takmak üzere hazır tutuyordu.

“Ellerini uzat,” dedi Dorgan.

“Kanun ve düzen ne harika kavramlar değil mi Barry?”

“Uzat dedim kahrolası!”

“Seni biraz solgun gördüm, Dorgan... kalbin bugünlerde nasıl?”

“Sana son kez söylüyorum arkadaş. Ellerini parmaklıklardan dışarı uzat!”

Larry söyleneni yaptı. Kelepçeler takıldı. Dorgan ve diğerleri çıktı; kafesin kapısı kapatıldı. Larry sağ tarafına baktı ve Ralph’in başı öne eğik halde kendi kafesinde durduğunu gördü. Onun elleri de kelepçelenmişti.

“Bunun yanlış olduğunu biliyorsunuz!” diye haykırdı Larry ve yıllarca şarkı söylemekle eğitilmiş olan sesi, göğsünden şaşırtıcı bir gürlükte yükseldi. “Engel olmanızı beklemiyorum ama unutmamanızı umuyorum! Öleceğiz, çünkü Randall Flagg bizden korkuyor! Bizden ve arkamızda bıraktığımız insanlardan korkuyor!” Kalabalıktan mırıltılar yükseldi. “Nasıl öldüğümüzü sakın unutmayın! Ve bilin ki böyle can verme sırası sizde olabilir! Kafeste bir hayvan gibi, onursuzca!”

Tekrar mırıltılar yükseldi. Öfkeliydiler ve sonra sessizlik çöktü.

“Larry!” diye seslendi Ralph.

Flagg otelin önündeki basamaklardan iniyordu. Lloyd Henreid yanındaydı. Flagg’in üstünde ekose bir gömlek, kot pantolon ve göğüs cepleri rozetli bir kot mont vardı. Ayağına yine topuklan aşınmış kovboy çizmelerini giymişti. Çöken ani sessizlikte tek duyulan, topuklarının çıkardığı sesti... zamanın dışından bir ses.

Kara Adam sırıtıyordu.

Larry gözlerini ona dikip baktı. Flagg iki kafesin arasında durdu ve !>^ını kaldırdı. Sırıtışında karanlık bir çekicilik vardı. Kontrol tamamen

elindeydi ve Larry bunun Kara Adam’ın hayatının, özlemle beklçç]j| ve anı olduğunu anladı.

Flagg onlara arkasını dönerek kalabalığa baktı. Hiç kimse (w göz göze gelmiyor, kime baksa bakışlarını kaçırıyordu. "Lloyd,” vaşça ve midesi bulanmıyormuş gibi görünen, yüzü solmuş Lloyjj parşömen gibi kıvrılmış bir kâğıt uzattı.

Kara Adam kâğıdı açtı, kaldırdı ve konuşmaya başladı. Ses, yumuşak ve hoştu. Sessizlikte, kara bir gölün yüzeyindeki gümüşi ,jj|, gibi yayılıyordu. “Herkes bilsin ki ben, Randall Flagg, 30 Eylül 1990.^ salgın yılında, İlk Yıl’da, bu beyannamenin altına imzamı attım,”

“Adın Flagg falan değil!” diye kükredi Ralph. Kalabalıktanşaş|. mırıltılar yükseldi. “Neden onlara gerçek ismini söylemiyorsun?"

Flagg, ona aldırmadı.

“Bilinsin ki bu adamlar, Lawson Undervvood ve Ralph Brentnert^ sustur. Las Vegas’a karanlığın perdesini kullanarak, sinsice girmiş,, aramıza iyi niyetle değil, kötü amaçlarla gelmişlerdir...”

“Daha neler,” dedi Larry. “Gün ortasında otoyoldan gelmek ne j mandan beri sinsice oldu?” Sesi iyice yükseldi. “Bizi öğle vakti emd, aldılar, karanlığın perdesini nasıl kullanmışız?”

Flagg, Larry ve Ralph’in suçlamalara cevap verme hakkıbulundcfe inamyormuşçasına bunlara sabırla tahammül gösterdi... nasılsa sok hiçbir şekilde değiştiremeyeceklerdi.

Larry susunca devam etti. “Indian Springs'teki helikopter bocfe lanmalarının, dolayısıyla Cari Hough, Bili Jamieson ve CliffBenffl: ölümlerinin sorumluluğu bu adamlara aittir. Cinayet işletnişlerdit."

Larry kalabalığın ön sırasında duran bir adamla göz göze geldi! miyordu ama bu adam, Indian Springs’teki operasyon şefı,StanBaiW Adamın yüzünün şaşkınlık dolu olduğunu ve Çöp Adam gibi saçmasııe bir şey söylediğini gördü.

“Bu adamlar, aramıza başka casuslar göndermişler ve I üimüştür. Bu suçluların da ölüm cezasına çarptırılmalarına ve 1 rak öldürülmelerine karar verilmiştir. Cezanın yerine etmek, göreviniz ve yükümlülüğünüzdür. Böylece bugün buradaolaı"' unutmaz ve sizden sonra gelenlere anlatabilirsiniz.”

Mahşer

Flagg ortamı yumuşatmak istercesine sırıttı ama buz gibi olan sı-rıtışı, bir köpekbalığmın ağzım andırıyordu.

“Çocuklu olanlar muaf tutulacaktır.”

Motorları, sabah havasına egzoz dumanları üfleyerek alçak bir homurtuyla çalışmakta olan arabalara döndü. O sırada, kalabalığın ön Idsmında bir hareketlilik oldu. Bir adam, insanları yararak öne çıktı. Yüzü neredeyse üzerindeki aşçı önlüğü kadar beyaz olan, irikıyım bir adamdı. Kara Adam kâğıdı Lloyd’a geri verdi ve Whitney Morgan açıklığa çıktığında Lloyd’un saat fiyatları elleri istemsizce kasıldı. Kâğıt ikiye ayrılırken, bariz bir yırtılma sesi duyuldu.

“Hey, millet!” diye bağırdı Whitney.

Kafaları karışan insanlar aralarında konuşmaya başladı. Whitney hastaymış gibi baştan ayağa titriyordu. Başı Kara Adama doğru dönüp ardından hemen başka yöne çevriliyordu. Flagg, Whitney’e insafsız bir gülümsemeyle baktı. Dorgan aşçıya doğru yürümeye başladı ama Flagg, onu elinin bir hareketiyle durdurdu.

“Bu yapılan doğru değil!” diye haykırdı Whitney. “Biliyorsunıd"

Kalabalığa ölüm sessizliği çöktü. Her biri adeta bir mezar taşıydı.

Whitney’in boğazının hareketleri gözle görülebiliyordu. Âdemelması sopadaki maymun gibi yukarı çıkıp iniyordu.

“Bir zamanlar hepimiz Amerikah’ydık!” diye bağırdı Whitney sonunda. “Amerikalılar böyle davranmaz! Belki çok önemli biri değildim, sıradan bir aşçıydım ama yine de Amerikalıların böyle davranmayacağını biliyorum. Kovboy çizmeli manyak bir katilin peşinden...”

Las Vegas’ın yeni sakinleri dehşete düşerek yutkundu. Larry ve Ralphne bekleyeceklerini bilemeyerek birbirine baktı.

“Evet, aynen öyle!” dedi VVhitney ısrarlı bir şekilde. Teri, yüzünden aşağı gözyaşları gibi süzülüyordu. “Bu adamların gözlerinizin önünde ikiye ayrılmasını izlemek istiyorsunuz öyle mi? Sizce yeni bir hayata böyle mi başlanır? Böyle bir hareket hiçbir koşulda doğru olamaz! Buna izin verirseniz ömrünüzün sonuna dek kâbuslar göreceksiniz!”

Kalabalık, mırıldanarak aynı görüşte olduğunu ifade etti.

“Buna bir son vermeliyiz,” dedi Whitney. “Biliyorsunuz, değil mi? Bence düşünüp... bunu...”

bolu satılık daire sundu..